انواع آب بر اساس نوع مصرف:

1. آب آشامیدنی (یا آب شیر یا آب شرب): آب گوارایی است که عوامل فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی آن در حد استانداردهای تأیید شده باشد و مصرف آن عارضه سویی چه در کوتاه‌مدت یا درازمدت در انسان ایجاد نکند.این تعریف با آیین‌نامه بهداشت محیط که در سال ۱۳۷۱ به تصویب هیئت وزیران جمهوری اسلامی ایران رسیده است مطابقت دارد.
2. آب معدنی: آبی است که نسبت به آب معمولی از نظر میزان مواد معدنی، نوع مواد معدنی و گاز و همچنین درجه حرارت تفاوت داشته باشد.
آب‌های معدنی، از چشمه‌های طبیعی یا چشمه‌هایی که مصنوعی ایجاد کرده‌اند، جریان دارند و آن‌ها را در همان سرچشمه در ظرف مخصوصی پر می‌کنند و برای مصرف حمل می‌نمایند. آب چشمه‌ها بطور کلی دارای نمک‌هایی هستند که در موقع عبور آب از سطح زمین در آن حل شده باشد. مقدار این نمک‌ها در آب‌های معدنی بمراتب زیادتر و لااقل به یک در هزار می‌رسد.
3. آب خالص: ه آب‌های خالص تر از آب مقطر که هدایت الکتریکی آنها کمتر از ۲ میکرو زیمنس بر سانتیمتر باشد اطلاق می‌شود. حداکثر خلوص آب ازنظر هدایت الکتریکی تا ۰٫۰۵۶ میکرو زیمنس می‌تواند برسد. غالباً در زمان کنترل آب خالص بجای محاسبه هدایت الکتریکی از واحد مقاومت الکتریکی که بر حسب مگااهم و معکوس میکرو زیمنس است استفاده می‌شود. به این ترتیب مقاومت الکتریکی آب فوق خالص با هدایت الکتریکی ۰٫۰۵۶ میکروزیمنس ۱۸ مگا اهم است.
4. آب یونیزه قلیایی: توسط دستگاه تصفیه الکترولیز و یا استیک آلکالاین به منظور بالا بردن پی‌اچ آب آشامیدنی تولید می‌شود. طرفداران این محصولات ادعا می‌کنند که آب قلیایی مزایای سلامت بخش بسیاری دارد. ولی این ادعاها در برخی منابع رد شده است. این محصولات در ابتدا در ژاپن و خاور دور و سپس در ایالات متحده و اروپا محبوبیت یافت و در حال حاضر در ایران نیز عرضه می‌گردد.